Drzewa rozmnażane wegetatywnie

Jakie są różne rodzaje drzew rozmnażanych wegetatywnie? Różne metody polegają na wykorzystaniu fragmentów roślin, sadzonek korzeniowych, T-buddingu i szczepienia. Poniżej wymieniono kilka najczęściej spotykanych rodzajów drzew rozmnażanych wegetatywnie. Czytaj dalej, aby poznać różne metody! Wymienione poniżej:

Fragmenty roślin

Rozmnażanie wegetatywne to metoda rozmnażania roślin, która polega na regeneracji i fragmentacji części roślin. Wiele roślin rozmnaża się w ten sposób naturalnie, bez ingerencji człowieka. Proces ten umożliwia wyrastanie nowych roślin z części już dojrzałych, takich jak korzenie, łodygi i liście. W przeciwieństwie do rozmnażania płciowego, rozmnażanie wegetatywne wykorzystuje zmodyfikowane korzenie, zwane bulwami. Korzenie te następnie wypuszczają pąki u podstawy łodygi.

Rozmnażanie wegetatywne jest naturalną metodą rozmnażania roślin, najczęściej spotykaną u bylin drzewiastych i roślin zielnych. Zazwyczaj polega na modyfikacji łodygi, choć każda pozioma część rośliny może przyczynić się do tego procesu. Gatunki roślin, które są w stanie przetrwać rozmnażanie wegetatywne obejmują byliny, które używają wyspecjalizowanych organów, aby przetrwać trudne warunki. Niektóre z tych roślin, jak lilie, tulipany i szalotki, wykorzystują do rozmnażania rodzaj rozłogu.

W zależności od rodzaju fragmentów roślin, które są wykorzystywane do rozmnażania wegetatywnego, w wyniku tej metody można uzyskać wiele rodzajów roślin. Rośliny można rozmnażać na wiele sposobów, takich jak: sadzonki, szczepienie, pączkowanie, kultury tkankowe. Sadzonki to kawałki rośliny macierzystej, które są traktowane hormonami, aby zachęcić do wzrostu nowych korzeni. Sadzonki powstają z liści rośliny macierzystej i również są uważane za rodzaj rozmnażania wegetatywnego.

Sadzonki korzeniowe

Jeśli chcesz wyhodować nowe drzewa, możesz pobrać sadzonki korzeniowe z dojrzałych okazów. Sadzonki te należy umieścić w płytkim wiadrze z wodą i ustawić je stroną z pędem do góry. Korzenie należy pociąć na kawałki o długości od dwóch do trzech centymetrów. Usztywniamy je dwoma palcami. Każdą sadzonkę należy oznaczyć gatunkiem i numerem klonu. Jeśli sadzonki są umieszczane w propagatorze, przed zamknięciem pokrywy spryskaj je proszkiem do ukorzeniania.

Aby ukorzenić sadzonki, należy je przyciąć zimą lub wczesną wiosną. Dzięki temu ich korzenie będą nasycone zmagazynowanym pokarmem. Zapobiega to gwałtownemu rozprzestrzenianiu się pędów rośliny macierzystej. Cięcia wykonane podczas aktywnego rozrostu pozbawiają jednak system korzeniowy zapasów pokarmu. Właściwa polaryzacja jest niezbędna dla przetrwania cięcia. Zazwyczaj sadzi się tę część korzenia, która znajduje się najbliżej korony. Jednolity system identyfikacji korzeni może ułatwić sadzenie kierunkowe.

Sprawdź także:  Jakie drzewa do ogrodu są najbardziej miododajne?

Sadzonki i szczepienie to dwie popularne metody rozmnażania wegetatywnego. Metody te zapewniają wysoki stopień ujednolicenia roślin i plonowania. Wymagają też mniej miejsca niż inne formy rozmnażania. Sadzonki korzeniowe są bardziej ekonomiczne i łatwiejsze do rozmnażania. Rozmnażanie bezpłciowe zyskuje na popularności ze względu na większy potencjał różnorodności genetycznej. Ponadto nie wymaga ono specjalistycznej wiedzy. I wymaga mniejszego nakładu pracy.

T-budding

T-budding to proces przenoszenia uśpionych pączków drzew na nowe podkładki. Aby skutecznie przenieść te uśpione pąki, podkładka powinna być w pełni uformowana, z aktywnym kambium naczyniowym. Kora podkładki musi dawać się łatwo obrać, a górną część paska należy naciąć tak, aby umożliwić włożenie pąka za płaty kory. Pąk należy zabezpieczyć gumową opaską do wiązania lub wilgotną rafią. Następnej wiosny z pąka wyrośnie nowy pęd.

Innym sposobem wegetatywnego rozmnażania drzew T-budding jest chip budding. Chip budding wymaga większych umiejętności niż T-budding. Polecany jest dla drzew dojrzałych, których kora jest zbyt gruba, aby prawidłowo wykonać T-budding. Po usunięciu pączka należy wyciąć cienki plasterek drewna z pąkiem zraza, a następnie wykonać kolejne cięcie u góry pierwszego, robiąc wcięcie. Powtórz ten proces z podkładką.

Inną metodą rozmnażania wegetatywnego jest rozmnażanie przez sadzonki. Sadzonki są najpopularniejszą metodą rozmnażania, ale ta metoda ma ograniczone wymagania co do powierzchni. Z jednej rośliny matecznej można jednak uzyskać liczne sadzonki. Metoda ta jest powszechnie stosowana w przypadku roślin ozdobnych. Z jednej rośliny matecznej można uzyskać wiele szczepionych drzewek. Po ustanowieniu podkładki, sadzonki zostaną umieszczone w podłożu i pozostawione do czasu rozwinięcia się korzeni.

Szczepienie

Jedną z metod rozmnażania drzew jest szczepienie. Proces szczepienia polega na łączeniu dwóch rodzajów roślin w celu wytworzenia nowych. Szczepienie jest często stosowane, gdy pojedynczy genotyp nie posiada pożądanych cech wymaganych do produkcji. Drzewa mogą być rozmnażane wegetatywnie przez szczepienie przy użyciu pojedynczego pąka lub wielu pąków. Zraz jest nadziemną częścią drzewa, która zawiera uśpione pąki. Najpopularniejsze metody to szczepienie w szczelinie, szczepienie pod korą, szczepienie na biczu i języku oraz szczepienie na wiór.

Sprawdź także:  Dlaczego stare drzewo nie przynosi owoców?

Pierwszym etapem szczepienia jest identyfikacja stosowanych podkładek. W wielu przypadkach zrazem jest łodyga, ale może to być także gałąź lub inna nadziemna część rośliny. Zraz zawiera uśpione pąki, z których w końcu powstanie nowa łodyga lub gałąź. Drugi etap procesu polega na przymocowaniu zraza do podkładki, czyli korzonka. Aby zaszczepić roślinę, komórki w regionie kambium muszą być wyrównane na dwóch częściach rośliny. Region ten leży między łykiem a ksylemem i to w nim odbywa się nowy wzrost rośliny.

Inną metodą wegetatywnego rozmnażania roślin jest szczepienie i sadzonki. Sadzonki są powszechną metodą, ponieważ wymagają jedynie niewielkiej przestrzeni. Z jednej rośliny matecznej można uzyskać liczne sadzonki. Metoda szczepienia jest również popularna i szeroko stosowana do rozmnażania roślin ozdobnych. Dzięki zastosowaniu tych technik możliwe staje się uzyskanie różnorodności genotypów w jednej roślinie.

Air layering

Istnieje wiele różnych metod wegetatywnego rozmnażania drzew, ale jedną z najbardziej popularnych jest air layering. Ta metoda rozmnażania drzew pozwala na posadzenie gałęzi, zwykle uśpionej, kilka centymetrów pod powierzchnią podłoża. Gdy umieścimy sadzonkę na podłożu, wypuści ona korzenie i wyrośnie z niej nowa roślina. Gdy sadzonka rośnie, można ją oddzielić od rośliny macierzystej i usunąć z podłoża. Zastosowanie tej samej metody zapewni wysoki współczynnik sukcesu i uchroni rośliny przed stresem wodnym lub niedoborem węglowodanów.

Podczas warstwowania powietrznego uszkodzone łodygi uruchamiają serię zdarzeń. Powstaje zestaw komórek zwanych parchem, które chronią roślinę przed chorobami i wspierają korzenie powietrzne. Wykorzystując te uszkodzone pędy, można rozmnażać wegetatywnie drzewa, stosując tę metodę na nowych i starych drzewach. Air layering to świetny sposób na tworzenie klonów bonsai i rzeźbienie korzeni, a także uprawę rzadkich gatunków.

Procedura różni się dla różnych rodzajów roślin. W przypadku jednoliściennych należy uciąć łodygę do góry. Użyj wykałaczki lub drewnianej zapałki, aby przytrzymać ją w pozycji otwartej. Następnie wokół miejsca cięcia należy umieścić wilgotną warstwę mchu sphagnum. Mech sphagnum powinien być namoczony w wodzie i wyciśnięty, aby usunąć nadmiar wilgoci. Plastikowe pokrycie nie powinno wystawać poza łodygę rośliny. Po wyschnięciu należy przymocować plastik, aby zapobiec wyciekowi. Jeśli plastik jest wystawiony na działanie słońca, należy go przykryć, aby utrzymać wilgoć.

Sprawdź także:  Które drzewa iglaste można sadzić z liściastymi?

Mikropropagacja fotoautotroficzna

W biologii roślin mikropropagacja fotoautotroficzna to podejście do produkcji drzew, które wykorzystuje naturalną zdolność rośliny do przygotowywania pożywienia. Podczas tego procesu roślina jest hodowana w kontrolowanym środowisku ze źródłem węgla, intensywnością światła i wilgotnością. Kontrolowana jest również obecność CO2 w środowisku. Czynniki te są ważne w produkcji roślin o prawidłowym tempie i składzie fotosyntezy.

Spośród innych metod alternatywną metodą produkcji roślinnej jest fotoautotroficzna mikropropagacja drzew. Przeprowadza się ją bez użycia witamin i organicznych składników odżywczych. Usuwane są również substancje żelujące, a wermikulit zastępuje pozostałe materiały. Jej zaletą jest również krótki cykl fotomultiplikacji. Stąd metoda ta jest uważana za realną alternatywę dla tradycyjnych metod produkcji roślinnej.

Mikropropagacja fotoautotroficzna polega na wykorzystaniu ulistnionych sadzonek węzłowych. Proces ten polega na założeniu kultury wolnej od wirusów. Etap ten nazywany jest również fotomiksotroficznym lub heterotroficznym, w zależności od zdolności rośliny do wytwarzania organów fotosyntetycznych. Proces łączy w sobie dwa etapy: etap ukorzeniania i etap rozmnażania. W ten sposób proces jest prosty i opłacalny.

Mikropropagacja wymaga użycia tkanek, które mogą być kosztowne. Plantetki wyhodowane z tych tkanek są mniejsze niż te uzyskane z innych roślin, więc ryzyko przeniesienia choroby jest niewielkie. Plantetki mogą być jednak zanieczyszczone. Dlatego mikrorozmnażanie może nie być najlepszym wyborem dla każdego. Ostatecznie jednak może to być najlepsza metoda zalesiania i zapewnienia ludziom dostępu do codziennych potrzeb.

Podobne tematy